Cutting Fat In Asia

Mmmmmmmm, food

Heb ik ongetwijfeld al eens gezegd. Maar ken je dat kinderachtig mopje: waarom hebben chinezen spleetogen? Het antwoord is niet ver van de waarheid denk ik

Hieronder wat foto’s van gerechten die ik heb mogen proeven. Wanneer je speekselklieren in actie treden, profiteer ervan om je eerste Qicong (chikong uitgesproken) les uit te voeren.

Het Jade water:

-          Adem uit voor je inslikt

-          Slink in

-          Meteen gevolgd door een inademen in de buik

-          Denk je ingeslikt speeksel samen met je adem helemaal naar je onderbuik. Daar is de Tan Tien, het ‘vat’ van chi of levenskracht.

-          Bij het beeindigen van de speeksel-stimulatie (dus niet meer kijken naar het eten-porno)

-          Voer je je laatste slik-procedure uit, maar deze keer explodeert de Tan Tien. De energie van deze explosie vormt zo een schokgolf doorheen je lichaam. Naar beneden door je benen, voeten, de aarde in. En naar boven doorheen je torso, nek, hoofd, het heelal in.

Haha, probeer dat maar eens bij de chinees op de Torhoutsesteenweg!

m

m

patatjes met geraspte patatjes en pattatjessaus

 m

 m

nieuwjaarsfeestmaal

m

m

rijstwijn

m

m

gecarameliseerde bananen, mmmmmm

m

m

hotpot

 m

m

dopamine rush

m

m

een hele kip in één keer inslikken, nou ja bijna

 m

m

ontbijt

 m

m

oei, dubbel besteld, dat wordt dokken (€2)

m

m

broodje stoom

 m

m

zeewier, in midden-china?

 m

m

klein beetje fruit gekocht

 m

m

menu vr morgen?

Ouch!

Ik weet nu wat hamstrings zijn.

We hebben sinds donderdag een andere master. Deze man ziet er helemaal masters uit, met baard, superdun en klein, en lang haar naar boven getrokken centraal op zijn hoofd, in wat Maya een dolletje zou noemen. Ik vind deze look al lang niet meer lachwekkend hoor, heb er namelijk al honderden gezien zo, in de monniken-stijl. Met mijn krulhaar moet ik er niets aan denken…

Onze nieuwe master is niet qua looks een plaatje, hij is bikkelhard. Wellicht op zichzelf ook, maar op de studenten… amai! Mike, de amerikaan, ex-marine, zegt dat ie harder is dan eender welke drill seargent hij ooit heeft gehad. Naast de hardere aanpak, en harder duwen voor inspanning en prestaties, is hij ook meer betrokken met de studenten met technische kennis, meer demonstreren hoe het moet. Hij hief onlangs iemand helemaal op op hem in de gevraagde houding terug neer te zetten. Wat mij betreft mag er wat geroepne worden om de grenzen te verleggen. We hebben allemaal wel eens wat externe aanmoediging nodig om het beste van onszelf te geven. Anderzijds heb ik wel enkele bedenkingen. Het oogt weliswaar mooi om zo’n 10-12 mensen te zien dezelfde kicks doe, gesynchroniseerd op de master’s orders, maar ik vind het beetje militair overkomen, zo van orders opvolgen, soldaten die doen wat de officieren bevelen, no matter what…

Bovendien vraag ik me af of het bereiken van bepaalde doelen in aantallen kicks niet teveel betrekking heeft op ego. Vandaag was het doel 1000 kicks, en iedereen was zo blij om dat te bereiken. Maar is dat werkelijk een relevant doel? Goed voor het ego, dat wel. Wellicht is iedereen nu aan het opschrijven waaw ik heb vandag 1000 kicks gedaan. Maar heb je iets geleerd? Waren het goeie kicks? Ben je dichter bij je levensbeschouwelijke, laat staan Taoistische idealen? En tenslotte, kun je nu beter kicken? …  De enige vraag waarop je JA kunt antwoorden is dat je fitnessnivo is gestegen.

En hier komen de hamstrings. Ik merkte zaterdag op dat ik veel stijver was in de benen dan anders. Ik was niet meer zo flexibel als voorheen, kon niet zo goed meer voorover buigen en voorwaartse kicks waren niet meer hoog vanwege pijn achteraan het bovenbeen. Dat zijn de hamstrings en die kun je ‘pullen’, verrekken dus. Volgens Wikipedia kand dat op twee manieren: door de quadriceps te eenzijdig te trainen en door teveel stretch. Wat doen wij? Allebei. Dus was ik ok met de hardere aanpak, maar mijn 40+ jaar oud lichaam niet.

Ik vertelde de master, via vertaling van Judi, dat ik het voor twee dagen wat kalmer aan zou doen met de kicks, om de benen te laten herstellen. Ik heb dan ook elke middag flinke wandelingen gemaakt, om de routine van beweging er toch in te houden. En uiteraard ging de tai chi training gewoon voort. Maar vandaag zou ik terug in zijn en het deed nog steeds pijn bij voorwaartse kicks. En toen was het tijd om een paar exotische kicks te introduceren, dacht de master. Je springt met één been eerst de lucht in om dan met het andere de kicken. Zou creëer je flink hoogt…
OUCH!!!!!!

rood = pijn

Voila, ik terug naar puur tai chi en daarnet op Wiki gezien dat verroken hamstrings 2 tot 6 weken vereisen om te genezen… 

Dada kung fu.

Nu moet ik een manier bedenken om dit aan de master te vertellen zonder dat ie denkt dat ik een wimp ben. Er loopt hier namelijk nog iemand rond met een gewond lichaam. Luca is van Italië en hij is zo stijf dat hij niet eens een luciferstokje kan omver schoppen. Ik bedoel dat niet denigrerend, het is gewoon een complete verspilling van tijd en geld, en de eer om van een master’s kennis te mogen genieten, om dan gewoon niets ervan in praktijk om te zetten. Luca blijft echter 5 jaar hier en op mijn aanraden gaat hij na nieuwjaar naar een kliniek in de stad om zich helemaal te laten onderzoeken en fixen.

Ik moet ook nog bedenken hoe ik de tai chi instructie kan opvoeren. De master zal uiteraard verder doen met de kicks. En ik heb desperately meer variatie nodig.

 :-)

Wait just a minute please!

Chinees is wellicht een heel poetische taal. Mijn oude Taiwanese vriend Sean Jing, en ik bedoel ‘oude’ in beide betekenissen van het woord, vertelde me hoe de chinese upper-class een hele ander taal hanteerde dan het volk. Dezelfde uitspraak van de woorden misschien, ook een overlappende woordenschat, maar ze zouden spreken in wat ik zou vergelijken met verzen. Elke uitspraak moest bestaan uit twee zinnen en elke zin moest een bepaald aantal woorden  bevatten. Sean is opgegroeid is een gezin dat zo sprak en dit taalgebruik werd hem dus met de paplepel ingegoten, tot ie naar school ging. In school werd in de klas eveneens in poeteische verzen gesproken, maar tijdens de recreatiemomenten niet… Op de speelkoer en na school kwamen de vuisten en knieën op hem af omdat ie zo’n uitslover was. That’s poetic justice for ya, ha!

Het gebruik van mooie of poetische taal is in het geschreven en verheven chinees vormt wellicht de basis van menig een vreemde vertaling. Enkele voorbeelden hieronder.

Enjoy you!

*********************** (denigrerende comments zijn zo niet-Zen)

WAT moet er uit de visitors?****************** (Ohmmmmmm)

*****************

parels voor de zwijnen

Goh, die dt-fouten!

parels.

See you later next time

No good deed goes unpunished

Nu het melkzuur uit mijn spieren is verwerkt en ik dus niet meer zozeer als een negentigjarige man rondstrompel (60j nu) durf ik na het middageten al eens een wandelinkje avonturen buiten de academy poort. Dan moet je wel een trap van enkele honderd treden overwinnen, vandaar mijn geografische beperktheid toen ik nog spierpijn leed. Maar nu betekent dat trapje een leuke opwarming voor een verkwikkende stap bergop. De heuvels, of zijn het bergen?, zitten boordevol natuurschoon en leven. Wanneer je langs de weg loopt, en er passert geen auto of bus, dan hoor je werkelijk honderden vogels en misschien hier en daar wat groter wild. En soms denk je dat een hert, varken, everzwijn of zelfs tijger verderop de struiken doet ritselen, blijkt het een 90 jaar oude vrouw die stukken bamboe aan het snijden is om er ongetwijfeld een nieuwe heup mee te vervaardigen. Iedereen ‘oogst’ gewoon de bamboe die allomtegenwoordig is om er stoelen, tafels, hekkens ed mee te maken.  Leuk toch? Heb je onverwacht bezoek en niet genoeg stoelen voor iedereen ? Wach effe, zeg je tegen je gasten, ik kom zo terug, en je spring in de struiken.

Op naar de East Sky Gate. En is dat een trap of een hoopje stenen?

Gisteren wandelde ik eens bergaf, want bergop ben je snel aan de top, en daar daagde ineens een vrouw op uit de struiken met zo’n stok horizontaal over haar schouders zoals een balans met aan weerskanten een emmer water van 15L. Eigenlijk waren het geen emmers maar hergebruikte potten verf, dus een gedenkwaardig staaltje re-use, dank je.  Ze was eerder zwaar gebouwd, haar leeftijd ergens tussen de 20j en 70j, met een marge van 10j. Ik ben inderdaad al stukken beter geworden in het raden van de leeftijd van vrouwen. Ze stap dus voor me uit en ik zie haar rug buigen en stressen onder de last. Ze draait van de weg af, waar een steile en slecht onderhouden trap een meter of 6-8 de hoogte in gaat.  Er staat een bord bij de trap, van de informatiedienst van het natuurpark: naar de East Sky poort. Ik doe haar teken van wacht op mij, terwijl ik wait roep.

Ik wil haar helpen, maar bedenk ook dat ik misschien ites heel onbeleefds in het Chinees heb geroepen. Ze werpt me een blik en zonder wachten stapt ze de trap op. Daarmee heb ik geen antwoord op mijn beleefdheidsvraag, maar goed, die vrouw is nu met 30-40kg last een super steile trap aan het beklimmen, met beschadigde treden, dus je moet je voeten heel precies neerzetten of je ligt met een losse baksteen terug beneden. Bovendien heeft geen enkele trede dezelfde hoogte en diepte. Het is geen wonder maar pure skill van die vrouw dat ze boven geraakt zonder enige druppel water te verliezen. Bij elke trede weet ze precies hoe de balans te tilten en twisten om geen tredes te raken op tegen een uitstekende rots te botsen. Bovenaan de trap zet ze haar emmers neer en kijkt me aan. Ik dacht ik wil die balans-dinges wel eens proberen maar met mijn nivo van handigheid zal dat diet zo goed aflopen voor die emmers. En we hebben het over water hier, een levensbelangrijke voedingsmiddel waar deze mensen grote inspanningen voor leveren. Ik bedoel, bij ons gebruiken we water die zomaar uit de kraan stroom om auto’s te wassen, onze hond, zelfs om de tuin te voeden. Deze vrouw hier in Wudang, Hubei provincie, China, moet haar rug, heupen en skills gebruiken om haar baby nog een dagje in leven te houden met dat water.

Ik dramatiseer wat maar besluit dus om die emmers aan hun handvat te dragen, Western style. Dien handvaatjes zijn redelijk dun, dus dat snijdt lekker in je vingers. Met 15kg water aan elke arm loop ik het pad af, zij achter me aan. Die East Sky Gate staat vol met rommel en afval. Opgestapelde kartonnen dozen, fietsbanden, autobatterijen, zelfs een oude badkuip en een deur van een wasmachine. Jammer van die gate, maar met iemands’ levensbelangrijk water in je steeds meer vermoeide armen en pijnlijke handen, esthetiek kan je gestolen worden op zo’n moment. Ik wou dat ze’r een zetel hadden gedumpt.

Ligt er iets bij dat je kunt gebruiken? Laat m'iets weten.

Het paadje slingert tussen de huizen, sla-velden en varkensstallen naar boven en na 10 minuten eindigt het bij een huis. Nog voor ik de emmers heb neergezet, met ten minste 50% van het water er nog in, biedt ze me iets te eten aan maar mijn zwevende armen en witte vingers zwaaien bye bye.

Voila, goed gedaan. Ik hoop dat het water niet diende om hun auto te wassen…

Shie shie Shifu!

East Sky Gate test: zie je een stukje chinees historische patrimonium? Of de rommel eronder? Of het drogende eendevlees? Of het spontane groene dak? Of het thermisch zonnepaneel?

enkele foto’s

ontbijt shifu-style, mmmmmm

Jammer dat ik nog geen foto’s heb van onze oefeningen. Mijn medestudenten hebben het helemaal niet graag dat er gefotografeerd wordt. Ik ook niet, maar omdat ik er niets van bak, en dat hoefd (nog) niet allover facebook en blogjes staan. 

allee, toch één fotootje (van ver)

gevolgd door the real thing

Toch wat omgevingsfoto’s en eergisteren hadden w’een dagje ‘vrij’, de master had boodschappen te doen, en ik ben het natuurpark waarin de academy is gelegen gaan verkennen. 

sunny resort, with pool

Walk on through to the other side (The Doors)

Test: wat zie je? Mijn mohawk? Het 'Oxygen Park' bord? Of de Kung Fu babes? Nu weet je wie je bent

ah, gate gevonden

Test: wie ben je? Zie je een obees ventje, een valse BMW scooter? Of (ongetwijfeld gezondere) Marldoro-reklame?

happiness don't cost the world

stick cup in hole for food

Koud? Kutkoud! (Marc Goossens)

na enkele trapjes op (5km)

... kom je misschien hier: Third Heaven Gate

De top is in zicht

... Maar eerst terrasje doen. Heerlijk!

A Food With A View

The Forebidden City. (Sure, tenzij je 20 yuan betaalt)

Ok, waar is nu die glijbaan terug naar beneden? Doh!

Voila voor deze keer folks!

Wat is de bedoeling eigenlijk?

Ik wil in een recordtempo en onder de beste omstandigheden de kennis opdoen om één van mijn recentere zakenideeën om te zetten tot realiteit: een anti-stress consultancy. Kort gezegd komt het erop neer dat de realisatie in de maatschappij en zakenwereld gegroeid is dat stress de oorzaak is van gigantische bedragen en mensenleed, namelijk door ziektes, ongevallen, sociale problemen, enz. 

Stress is een resultaat van stressors, dus dingen die stress veroorzaken, zoals sterfgevallen, hoge werkdruk, grote verantwoordelijkheid, gevoelens van onmacht, verdriet, scheiding, verhuis, het huwelijk (huh?), enz.

Grrrrrrrrrrrr
Physiologisch is de mens, net als alle zoogdieren ‘ontworpen’ om stress aan te kunnen, namelijk in een fight-or-flight situatie. Dus de leeuw komt naar ons toe gelopen en dat zal ons een stress geven die ons helpt om ons in dit geval uit de voeten te maken.

Probleem is, velen van ons ondergaan voortdurende stress. We krijgen dagelijks te maken met weliswaar lichtere mate van stress, maar het is onophoudelijk. Dag in dag uit, elke week, elke maand, jaar-in-jaar-uit…  en DAAR is ons lichaam eigenlijk NIET tegen bestand.

The Stress of Research of Stress of Research of …
Het is niet gemakkelijk om onderzoek uit te voeren naar de gevolgen van stress. Reed die magazijnier met zijn vorkheftruck tegen de leverancier vrachtwagen vanwege zijn slechthorendheid? Hadden ze ruzie? Was hij overwerkt? Stond die vrachtwagen helemaal verkeerd? Of was het een verstrooidheid als gevolg van stress? Ok, welke stress dan?

De kost van stress
In het Verenigd Koninkrijk hebben ze in 1994 reeds gevonden dat er jaarlijks 80.000.000 ziektedagen het direct gevolg waren van stress. In 2006 berekenden ze dat stress de industrie 5 miljard Britse ponden kost per jaar, met als vernoemde stressors: overwerk, ploegenwerk, pesterijen en werkonzekerheid.

 Wat doen organisaties die zich bewust worden van het verband tussen sommige problemen op de vloer en stress? De traditionele aanpak is altijd ontkenning geweest, er is geen stress, of natuurlijk is er stress maar neem het als een man… en zal dat nog wel eventjes blijven in sommige kringen. Inteligentere organisaties hebben gekeken naar remediëring via workshops, coaching en duur betaalde consultants die dan mogelijks werkdrukverlaging enzo voorstellen.

Vooodooo?
Nog meer vooruitziende organisaties grijpen alsmaar meer naar meer extreme maatregelen, dan wel  ‘alternatieve’ aanpak genaamd. Vaak zijn het die bedrijven die niet tevreden waren van de resultaten van de coaches en consultants, of firma’s waar stress uitermate duur begint te worden dat de taboes wegsmelten als sneeuw voor de zon.

 Cable Midlands (VK)
Zo is er de bekende case, uit mijn OB lessen, van Cable Midlands in het VK. Dit bedrijf was gespecialiseerd in het leggen van glasvezel kabels en kende een commerciëel succes om jaloers op te zijn, met een sterk groeiende klantenlijst, alsmaar meer geografische gebieden om te bekabelen. De klanten, hun klanten, iedereen wachtte vol ongeduld op zijn snelle internetconnectie; dus de druk was hoog. Werknemers echter waren geschoolde technici, met bedrijfspecifieke skills …

De HR manager kreeg in de gaten dat niet alleen werkverzuim, ziektes en ongevallen sterk gingen toenemen bij de kabelleggers, er kwamen alsmaar berichten binnen van ruzies en incidenten tussen ploegen en tussen werkploegen en mensen in de straat. (ze moesten al eens een straat afzetten om graafwerk uit te voeren)  De HR manager moest ingrijpen en hij herinnerde zicht hetzelfde patroon in zijn vorige job in de gezondheidszorg en hoe ze daar stress-counselling introduceerden. In een periode van 1 jaar zijn ze bij Cable Midlands geëvolueerd van de klassieke stress-workshops, over coaching, tot extremere praktijken als:

-          Relaxatietechnieken

-          Hypnose

-          Aromatherapie

-          Voetreflexologie

-          Massage

-          Yoga

-          Klassen in Gezond en bewust eten

-          Workshops ter creatie van een positief zelfbeeld

Na enkele maanden was ziekteverzuim en personeelverloop reeds meetbaar gedaald.

Chi@Work

Ik geloof dat de tijd rijp is om de bedrijfswereld nieuwe, goedkope en simpele technieken aan te bieden ter verlaging en verwerking van stress, namelijk:

-          Yoga

-          Tai chi

-          Meditatie

-          Visualisaties

Meer later

België – Wudang City, Hubei province, China

Nogmaals thanks aan Pierrot om me met de auto naar het station te brengen. Ik wou deze reis inzetten met een wandelinkje van Mariakerke naar het Oostends station, zo van “A thousand mile journey starts with a single step”, maar het regende zo hard. Jammer van de verloren symboliek.

Met enige stress bood ik mijn eticketje aan bij de Lufthanse counter en meteen werd ik geboekt all-the-way naar Shanghai. Oef! Twee avonden ervoor nog mailtje gekregen dat de reis naar Frankfurt bevestigd was maar die van China Airlines naar Shanghai gecancelled. Dus toch ok.

shanghai airport

Het plan was om in Shanghai zo snel mogelijk in het Zuidelijke treinstation te geraken om diezelfde dag nog de 22 uur durende treinreis naar Wudang City aan te vatten. Dat treinstation is één busreisje verwijderd van de luchthaven, easy. In het indrukwekkend moderne gebouw van het station heb ik geluk want er is een verkoopraam speciaal voor de vreemdelingen, “English counter”. De jonge ticketverkoper is echter niet zo vlot. Ik geef hem mijn printout met het adres van mijn bestemming. “No ticket” zegt ie, en herhaalt ie. Ik vraag tomorrow, met mijn vinger een klokje rond uitbeeldend op mijn imaginaire polshorloge. “No Ticket, No Ticket, Noooo Tiiiickeeeet” zo van snapje-het-nie?
Ik moest even aan “computer says no” denken van Little Britain. Maar deze speler hoest niet op me, rochelt alleen eens rijkelijk en spuwt gelukkig aan zijn kant van de counter.

Nooooo Tiiiiiickeeeeet !!!!

Ok, aan de overkant van de straat is er het Long-Distance Bus Station. Daar geef ik eveneens mijn blaadje met bestemming af, en dat doe ik om mijn uitspraak van chinees geen invloed te laten hebben, ik wil niet ergens 3000km verkeerd zitten omdat ik een woordje verkeerd zong…
Die dame van nhet busstation vertelt me dat ik het Noordelijke long-distance busstation nodig heb voor die bestemming. Hmm.
Bij het vlakbij gelegen busstation voor lokale bestemmingen zeggen ze dan dat er geen Noordelijke long-distance busstation bestaat. Hmm.
Terug naar treinstation, nog eens proberen. Misschien is die polyglot van daarnet z’n shift over. En inderdaad, zijn shift bij het English Counter is over, er is niemand meer. Dan maar naar een andere ticket-counter. Er is een mooi chinese haar nagels aan het vijlen, dat ziet er een slimme uit. En inderdaad. Ze kent geen woord engels maar draait haar computerscherm naar me. Ik zie duidelijk mijn treinnummer staan en op vandaag staat een donker vakje. Dat wilt blijkbaar zeggen no ticket. En dan zie ik het dinker veldje verder gaan tot minsten nog 5 dagen. Hmm.
Terug naar luchthaven. Misschien kun je in een land groter dan de VS ook gewoon een vlucht nemen als een bus, net als in de VS. En inderdaad, voor ong. €100 kan ik vanavond nog naar Wuhan vliegen, de hoofdstad van Hubei Province. Dat valt allemaal nog mee, voor een tegenvaller. En zo heb ik Shanghai DUBBEL zoveel keer gezien, vanuit de bus, op de ring, in het donker.

In Wuhan is het alweer poepgemakkelijk om een bus te vinden naar het long-distance busstation, behalve dat ze nu dicht is op dit late uur. Ik ben nog niet van die bus afgestapt of verkopers klampen me vast en omringen me. Ze roepen vanalles naar me, duidelijk om iets te verkopen, maar ik heb geen idee wat. Ze houden bordjes vast maar ook die hebben chinese tekens. Hoe stom dacht ik, ondertitels in dezelfde taal als de audio, maar wij doen dat in Vlaanderen ook hee, wanneer Arno Hintjens spreekt, of gelijk welke Westvlaming eigenlijk. Dus ik zoek een hotel in de buurt en één man blijft langs me lopen. Ik ga binnen in een groot geel gebouw met het woord hotel, maar de receptioniste knikt nee nog lang voor ik de binnen ben. Die verkoper gast doet nu teken van slapen, zo met zijn hoofd scheef op zijn hand, 10 minuten later heb ik een studiootje in een apartementsgebouw, voor 200 yuan, of €25. Heb nog geen idee van lokale prijzen maar mijn vermoeidheid overschaduwt het vermoeden dat ik serieus in de zak gezet word. De airco blaast 30° en er is internetconnectie wat moet je nog meer hebben?

De volgende ochtend ben ik voor 9u aan het busstation en daar heerst een drukte van jewelste. Ik wil naar de bussen afstappen maar word de weg versperd door politie. Eén ervan komt afgelopen “just a minute”, neemt mijn arm en loopt helemaal mee naar de andere kant van een gebouw, naar de ingang van de ticketverkoop van het busstation. Daar staan lange rijen voor de counters, maar mijn politievriend steekt gewoon voor met zijn badge in de hand en mij in de andere. 5 minuutjes later heb ik een ticket maar de service is nog niet beëindigd.

nooo, no money, I am Police!

Hij neemt me mee door security check (in het busstation, net als in een luchthaven!), naar de wachtzaal en toont me welke poort ik straks doormoet, om “half past fourteen”. Schitterend, denk ik en haal enkel yuan uit om hem te bedanken. “No no, I am police” en hij is weg.
Ik doe een wandelinkje in de buurt, mét zware rugzak op, en tegen 1 in de namiddag zit ik weer in de wachtzaal, mensen kijken (leuke hobby). Daar komt mijn politievriend weer opdagen en rond 2u neemt ie me n aar poort twee om zeker te zijn da’k die vind. Er zijn maar tweelf poorten, en er staat boven elke poort duidelijk in het nummer, maar goed. Hij praat/roept/negotieert/ordert (met chinezen weet je nooit welk het is) met de ticket controle dame. Hij vraagt of mijn vrienden in Wudang me komen ophalen en haalt zijn telefoon uit om ze te bellen. Na enkele minuten roepen/spreken/orderen/negotiëren (?) met Judy aan de telefoon geeft ie zijn toestel door aan mij en Judy raadt me aan een hotel te zoeken want de poort van de academy sluit om 17u. Dat wist ik al dus hotel was al gepland. Eventjes gaat ie weg, heeft een msidaad gezien, dacht ik, maar komt terug met een fles greentea voor mij. Alweer weigert ie geld.
Dan is het eindelijk tijd om in de bus te stappen, om halfvier ipv halfdrie, en nog komt mijn politievriend mee, om zeker aan de chauffeur te vertellen dat ik eruit moet in Wudang, niet xxxx (ergens anders). Mijn p-vriend gaat zelfs mee de bus in om zeker te zijn da’k mijn zeteltje vind. En inderdaad, der zit niet alleen iemand op mijn plaats, hij is bovendien zo dik dat hij de plaats ernaast cannibaliseert. ‘Just my luck’ dacht ik, ‘in het land van de stokjes moet ik 5u naast… ‘ Maar politie-buddy flasht zijn badge en weg is fatso. Ik heb mijn zeteltje voor mij en mijn buur is een ranke chinese dame. Waaw, waar de politie allemaal nie goed voor is
Ik haal mijn enige non-fictie boek uit, ga er eens aan beginnen, Les Misérables van Victor Hugo, steek hem bij m’n fles groene thee in het zakje aan de zetel, en na nog geen 10 minuten rijden zakken mijn ogen dicht. Ik hoop dat ik niet superluid gesnurkt heb, of op die mooie naast me haar schouder heb zitten kwijlen, of erger… Na een busrit van 5-6u of 15 minuten voor mij stopt ie in Wudang en een muur van kou overvalt me bij het uitstappen. Mijn wenkbrauwen, neus en inhoud protesteren zodanig dat op straat het eerste hotel binnenspring. De airco op 30° en nooit is ie gestopt met blazen, bravo isolatie.
Verdorie, ben ik die greentea en boek op de bus vergeten. Doh!

Judy fixt alles, want kan Engels

Plan voor volgende ochtend is tegen 9u aan de ‘gate’ staan. Welke gate? Waar is die? Ik loop stadswaarts, en met mijn dubbelrugzak (één op de rug, normaal, en een ander vanvoor, raar), krijg ik nogal bekijks. De kou is intens en ik zoek een gsm winkel om een SIM kaart te kopen om Judy te kunnen bellen, om te kunnen vragen waar die gate is. Maar ipv gsm winkels zie ik alleen zwaardwinkels. Dus winkels waar ze kung fu zwaarden verkopen. Wel 15 of 20, in dezelfde hoofdstraat. Hoeveel mensen in Wudang Town kopen zwaarden op zaterdagmorgen om 8.30u??? Hmm.
Judy vindt me in de gsm winkel, we gaan samen Taoist schoenen kopen, naar de bank om geld te wisselen en naar de supermarkt om eetbekertje, eetstokken, enz. Judy is heel efficiente shopper en voor 11u zitten we in de jeep naar boven de bergen in.
Ben er, eindelijk.

Wudang Taoist Kung Fu Academy